Zoals beloofd in mijn vorige artikel geef ik jullie een update over mijn avonturen met het rijden van tijdritten op mijn koersfiets. Eén ding wat zeker niet anders is op een koersfiets is de pijn, die is alleen maar erger op een koersfiets.
Vol verwachting klopt mijn hartje
Het is 1 mei als ik aankom op het wielerparcours in Amsterdam voor mijn allereerste tijdrit op een koersfiets. Het helpt dat ik zelf organisator ben van deze tijdritcompetitie bij WV Amsterdam en dus weinig spanning heb over hoe e.e.a. zal lopen. Het leuke is ook dat we hier een separaat koersfietsklassement hebben waar opzetstuurtjes, dichte wielen, opzetsturen en tijdrithelmen niet zijn toegestaan. Er staat een 20km tijdrit op de agenda, dat zijn 8 rondjes Sloten. In mijn hoofd zet ik mezelf een doel qua tempo en qua vermogen. Ik hoop ongeveer 315 watt gemiddeld te rijden en zou het enorm tof vinden als ik 40 km/u gemiddeld kan rijden.
Tijdrit op de koersfiets in Amsterdam: eerste test op Sloten
Na een warming-up ga ik van start. Groot voordeel van Sloten is dat we werken met een rollende start en er eigenlijk geen echte bochten in het parcours zitten. Als je dus ergens een hoog gemiddelde kan halen, dan is het hier! Het parcours is 2,5 km lang, dus voor 40 per uur mik ik op rondetijden van 3:45. Mijn eerste ronde komt door in 3:35, ronde 2, 3 en 4 gaan in 3:36. Halverwege rijd ik dus als een metronoom en lig ik al 37 seconden vóór op mijn schema.
Qua vermogen trap ik 10 W minder dan gepland; ik sta gemiddeld op 305 watt. Ik merk echter ook dat ik moeite heb om er meer vermogen uit te persen. Ondanks mijn korte cranks (165 mm) merk ik toch dat de diepe houding me kracht kost. Vooral in mijn bovenlichaam kan ik niet ontspannen zoals op de tijdritfiets. De houding kost me gewoon energie die ik niet in de pedalen kan stoppen. Ik besluit me niet gek te laten maken en kies voor aero boven vermogen. Rondes 5, 6 en 7 gaan in 3:37, 3:40 en 3:39. De laatste ronde versnel ik en pers ik er nog 349 watt uit over de hele ronde, wat me mijn snelste ronde oplevert in 3:29. Alles bij elkaar finish ik in 28:42, wat me 41,3 km/u gemiddeld en een bronzen medaille oplevert.
Het gevoel is echt fantastisch! Hiervoor ging ik weer een nieuw avontuur aan: om verrast en teleurgesteld te worden, om te leren en te ontdekken. Ik overtref mijn verwachtingen qua snelheid, maar blijf wel wat teleurgesteld achter over mijn vermogen. Daar moet ik in de volgende tijdrit iets mee proberen te doen.
Dubbele tijdrit in Amsterdam: 5 km en 10 km op de koersfiets
We schrijven 22 mei als tijdrit 2 en 3 in Amsterdam op de agenda staan. We rijden vanavond een dubbel. Eerst staat een 5 km op het programma en later op de avond een 10 km. Voorgaande jaren reed ik hele goede uitslagen op die korte 5 km tijdrit, omdat ik echt een anaerobe renner ben. Voorgaande jaren reed ik 380+ watt op die 5 km, maar leverde ik veel in op de 2e tijdrit. Ik besluit me niet helemaal leeg te rijden op de 5 km en ik besluit ook iets minder diep te zitten om zo makkelijker mijn vermogen kwijt te kunnen.
FOUT! De 360 watt die ik rijd doet ook gewoon veel pijn en door mijn hogere zit kom ik geen meter vooruit. Ik houd mezelf tijdens de rit nog voor dat de omstandigheden raar en zwaar zijn. Mijn concurrenten hebben er net zoveel last van hebben als ik, maar de uitslag is onverbiddelijk. Ik word 4e en verlies punten op mannen die ik zeker op zo’n korte tijdrit prima moet kunnen verslaan. In een flinke mentale dip verwerk ik de desillusie en laad ik me op voor de 2e rit van de avond. Ik hoop dat mijn ‘spaarzame’ rijden in rit 1 me toch een klein voordeel oplevert in rit 2. Ik besluit daar mijn vermogensdoelen overboord te gooien en gewoon zo aero en klein mogelijk op de fiets te gaan zitten.
Snelle 10 km tijdrit op Sloten: aero houding en hoge snelheid
Tijdens mijn start op de 10 km heb ik direct het geluk aan mijn zijde. Een renner op een tijdritfiets komt mij voorbij zetten en hoewel ik probeer niet in zijn draft te rijden, pak ik toch een stuk voordeel, omdat ik vooral in bochten merk dat ik wel baat heb bij zijn draft. Op het bruggetje rijd ik bewust een andere lijn zodat het gat groter wordt en het elastiek breekt. Ik rijd daardoor een ronde van 3:21, wat betekent dat ik 44,5 km/u op de teller heb staan. Door deze mentale boost trek ik ook in ronde 2 flink door en houd ik mezelf heel klein, waardoor het me lukt om wederom 3:21 op de klok te zetten. In ronde 3 merk ik dat het me niet lukt om zo aero te blijven zitten; het vermogen loopt wat op, terwijl het tempo zakt en ik doorkom in 3:29. De laatste ronde houd ik dat tempo vast, waardoor ik finish in 13:37 en maar liefst 43,6 km/u gemiddeld heb gereden. Op een koersfiets nota bene! Ik word 2e en doe goede zaken qua punten voor het klassement!
Wat ik leer van tijdrijden op de koersfiets
Dit is dus echt het zuur en het zoet van zo’n nieuw avontuur. Iets helemaal verkeerd doen en daarna iets helemaal goed doen, en ook nog een beetje geluk aan mijn zijde hebben. De belangrijkste les die ik leer, is dat houding hier nog belangrijker is dan op de tijdritfiets. Op de tijdritfiets is je houding in de beugels min of meer vast en gaat het eigenlijk alleen om hoe goed je je schouders naar binnen trekt (shruggen) en de positie van je hoofd, maar hoe diep je zit is eigenlijk een vast gegeven door de setup van je fiets. Op de koersfiets is dat anders: hoe je je stuur vasthoudt en hoe ver je je armen buigt, is een veel minder vast gegeven, en dieper zitten kost je gewoon meer kracht in je armen, vooral in je triceps. Hier aandacht voor hebben levert echt heel veel snelheid op!
Hoe ik deze lessen weer toepas in de volgende tijdritten lees je in mijn volgende update. Zeker weten dat je die niet mist, schrijf je dan even in voor onze nieuwsbrief.
