Niet letterlijk natuurlijk! De waarheid is dat ik het zwarte monster heb verkocht aan mijn eeuwige concurrent Erik-Jan. Erik-Jan en ik streden de afgelopen jaren steevast met elkaar voor de podiumplaatsen in de Amsterdamse Tijdrit Competitie op Sloten. De ene keer was hij sneller, de andere keer ik. Soms scheelde het letterlijk maar een paar honderdste van een seconde op een tijdrit van 20km, zo waren we aan elkaar gewaagd. Naast een notoire hardrijder is Erik-Jan ook één van de vriendelijkste en meest relaxte kerels die ik in mijn tijdritjaren heb leren kennen.
Nadat ik mijn fiets op Marktplaats te koop had gezet kreeg ik al snel een whatsapp berichtje van hem. Allereerst vanuit interesse waarom ik mijn fiets weg deed en kort daarna de boodschap dat hij mijn fiets graag wilde overnemen. Voor hem een mooie upgrade qua materiaal waar hij ongetwijfeld nog harder van gaat rijden en voor mij een fijne wetenschap dat het zwarte monster een nieuw baasje krijgt die net zoveel liefde voor hem zal tonen als dat ik altijd gedaan heb.
Een moeilijke beslissing
Het verkopen van mijn tijdritfiets was best een moeilijke keuze. Tijdrijden is toch wel een beetje mijn grote liefde binnen het fietsen geworden de afgelopen jaren. Eerder schreef ik daar al een uitgebreide serie artikelen over voor onze vrienden van Fiets.nl. De reden dat ik toch die knoop heb doorgehakt is omdat ik het spelletje voor mijn gevoel heb uitgespeeld.
Door mijn werk als freelance fietsjournalist heb ik de luxe gehad een aero bikefit te doen, maatwerk snelpakken te laten maken, de snelste wielen en banden te verzamelen en letterlijk alles van helmen tot aero-overschoenen te kunnen testen in een windtunnel. Ik kwam daarbij op een CDA waarde van 0.189. Voor de niet-kenners, das echt heel laag! Aan de andere kant train ik al een aantal jaren best serieus en zit ik met mijn talentloze krachtsportlichaam wel aan de max van wat ik op duursportniveau kan bereiken. Ik merkte dus dat mijn tijdritten heel erg voorspelbaar werden en dat ik op basis van het parcours en de inschrijflijst al wist op welke positie ik ging eindigen. Het nerd-element ging er dus een beetje vanaf, er was niets meer te winnen en te ontdekken, er was alleen nog maar pijn in de benen.
De reden dat ik mijn fiets verkocht heb terwijl ik eigenlijk nog wel dol ben op het spelletje is simpel: Ik heb liever het gevoel dat ik misschien iets te vroeg afscheid heb genomen dan te lang doorga en mijn liefde voor het spelletje kwijt raak.
Ruimte voor een nieuw avontuur
Als je één deur dicht doet dan gaan er andere deuren open. Mijn uitdaging komend seizoen ga ik zoeken in het rijden van tijdritten op mijn koersfiets. In 2025 proefde ik voor het eerst aan het tijdrijden op een koersfiets tijdens een tijdrit over de legendarische Nordschleife in Duitsland. Ik vond het prachtig!
In sommige gevallen is er een apart koersfietsklassement, bij de meeste wedstrijden niet. Ik realiseer me dus dat ik qua uitslagen wat ga zakken maar ik zie enorm uit naar de zoektocht om alles weer te optimaliseren en zo snel mogelijk te rijden op mijn koersfiets. Ik ben ook heel benieuwd hoe groot het verschil gaat zijn met de snelheden die ik op mijn TT fiets reed. Bij het schrijven van dit artikel ben ik op een 3-weekse cruisevakantie en moet het tijdritseizoen nog losbarsten. De eerste staat op de agenda voor 1 mei in Amsterdam.
Ik ga jullie hier op thecyclingcrew.nl op de hoogte van mijn avonturen en lessen in dit nieuwe project 😊
